De gedachtes blijven maar komen, ik heb het gevoel te overstromen. Alle wijze adviezen van anderen werken niet en komen ook maar niet binnen…
De laatste tijd merk ik dat dit een behoorlijk groot onderwerp is geworden in mijn hoofd. Waar ik eerder maar bleef doorgaan, heb ik nu compleet het gevoel gehad stil te staan. Ik wil zo graag door en door. Omdat ik eindelijk het gevoel kreeg dat ik echt de goeie kant op ga, dus ik wilde er volledig van profiteren en er voorgaan. Alleen doordat ik het besef kreeg dat ik echt de betere kant op ging en zo veel kracht in mijzelf voelde. Ervaarde ik zo bizar veel druk opkomen, ik wilde alles tegelijkertijd doen en ik moest beter en beter. Wat resulteerde in een complete blokkade.
Ik kreeg steeds minder voor elkaar. Waar ik eerder nog de dag fijn door kwam en ook echt positieve gevoelens ervaarde. En zelfs in de ochtenden blij was dat er weer een nieuwe dag was om mijzelf verder te ontwikkelen. Bleef ik dagenlang opstaan met het gevoel, niet weer een nieuwe dag… Omdat ik de druk die ik mijzelf oplegde simpelweg niet meer trok. Ik bleef hangen in het gevoel dat alles mijn schuld was en dat ik het daarom maar alleen moest oplossen, maar ook dat ik mij niet zo mocht voelen want het was mijn schuld. Ik heb zo veel geprobeerd maar niks voelde als helpend. Ik heb nachten lang online gezocht naar wat mensen hun ervaringen hiermee waren. Ik zocht herkenning maar ik zocht vooral naar de oplossing… Maar dit brak mij eigenlijk alleen maar verder op… ik voelde mij zo enorm moe en het voelde alsof er een donkere deken om mij heen was geslagen die niet los kon komen.
Alle goed bedoelde adviezen zijn snel al: maak een haalbare planning, neem je rust & tijd en laat het er zijn, vecht er niet tegen. Maar ook bijvoorbeeld zoek de hulp & steun op die je nodig hebt. Ik weet dat dit goed bedoelde adviezen zijn, alleen het is soms passender om naar de persoon te kijken en wat diegene nodig heeft, in plaats van een bedacht protocol te volgen. Omdat mensen daarin ook veel van elkaar verschillen.
Een goeie balans in mijn dagen helpt zeker vaak ook wel en hulp of steun vragen is ook zeker iets wat helpend kan zijn. Maar ondertussen merkte ik bij mezelf vooral op: ik heb behoefte aan rust, even geen externe prikkels boven op al mijn eigen prikkels. Om echt even de tijd te nemen om te kunnen verwerken.
Ik ben dan ook echt gaan zoeken wat is voor mij helpend, wat past erbij mij? Ik vond dit behoorlijk lastig omdat ik echt mezelf moest gaan stopzetten. En mezelf de ruimte moest gaan geven om te kijken wat ik nodig had ondanks alle (goed bedoelde) adviezen vanuit anderen.
En omdat ik zo erg tegen mezelf ging vechten daarin en mezelf gewoon niet meer durfde te vertrouwen op mijn eigen kunnen. Werd het eigenlijk erger en erger…
Nu eventjes verder heb ik zeker wat dingen gevonden die mij persoonlijk helpen. Zoals bewuster bezig gaan met wat voel ik en wat heb ik nodig. Maar ook de wat kleinere dingen zoals de ruimte & tijd nemen voor een keer wat creatiefs te doen of juist even te gaan wandelen ondanks de tegenzin om terug te zoeken naar ontspanning in plaats van verplichting…
En daarin is het zeker belangrijk om ook de adviezen van anderen meer te nemen in je overwegingen.
Maar wat ik nu vooral heb geleerd en jullie graag mee wil geven vanuit mijn eigen inzichten. Kies voor jezelf, bewaak je eigen grenzen en maak je eigen keuzes. Vraag de hulp & steun die je nodig hebt. Neem de ruimte in ook als alles in je schreeuwt dat je het niet verdiend.
Herstel gaat (helaas) niet in een strakke rechte lijn, het gaat met vallen & jezelf weer bij elkaar rapen om op te kunnen staan. En dat is helemaal oke!
