Blog: Autisme in combinatie met een eetstoornis
Een lange tijd heb ik veel moeite gehad met de combinatie autisme & een eetstoornis. Ik vond de combinatie erg ingewikkeld omdat het elkaar versterkte en ik niet goed doorhad wat er nou “mis” was met mij. Toen ik hulp voor mijn eetstoornis ben gaan zoeken, was er bij mij nog niks bekend over autisme. Niemand had er eigenlijk ooit over nagedacht dat dit eronder kon liggen. Tijdens mijn eerste behandeling kwamen we na veel gesprekken op het idee om een extra diagnostiek onderzoek te doen, puur om te kijken of er meer speelde. En vanuit daar kreeg ik de diagnose autisme.
Dit bracht voor mij eerst heel veel onrust, omdat ik zelf eigenlijk gewoon niks wist over autisme. En ook ik had een stereotype beeld in mijn hoofd. Waardoor ik ervan overtuigd was dat het niet klopte, ik gaf de eetstoornis de schuld van al mijn patronen. En toen ik later in mijn behandeling steeds meer uitleg kreeg over autisme (via psycho-educatie), ging ik mij er toch steeds meer in herkennen. Hierdoor was ik uiteindelijk zelfs blij met de diagnose, omdat ik meer inzichten over mijzelf kreeg en daarmee aan de slag kon. Er kon veel meer zorg op maat geboden worden en er werd echt gekeken naar wat ik nodig had.
Toen ik net de diagnose autisme had, wist ik gewoon niet wat ik ermee moest. Maar omdat ik er mee aan de slag kon met mijn therapeut, ging ik patronen bij mezelf herkennen. Bij veel patronen was ik er echt van overtuigd dat het vanuit de eetstoornis kwam. Zoals de paniek wanneer ik een paar minuten later dan gepland moest eten. Ik was zo enorm in paniek daardoor, maar later kwam ik er dus achter dat dit vanuit mijn autisme was. Omdat ik veel baat heb bij structuur & duidelijkheid en veranderingen enorm moeilijk vond. Ik klapte dicht en blokkeerde bij de kleinste veranderingen, ik kreeg een behoorlijke error ervan en kon vervolgens niet meer verder waar ik mee bezig was.
Ook sommige structuren van voeding of vocht vond ik lastig. Hierin dacht ik ook weer dit komt vanuit mijn eetstoornis omdat ik mezelf ervan overtuigd had dat ik bepaalde producten gewoon als “eng” zag. Maar ook dit bleek later bij mij vanuit mijn autisme te komen, omdat ik sommige structuren moeilijk vind. En nu nog is dat iets waar ik soms tegenaan kan lopen, omdat ik juist graag ook onbekendere producten wil proberen maar het soms niet durf vanwege de structuur die ik dan niet ken.
Wat ik ook opmerkte is dat als ik heel erg moe was (overprikkeld of overvraagd bijvoorbeeld) het eten dan voor mij ook ingewikkelder was. Mijn eetlust werd daardoor vaak minder en dan was het heel erg ingewikkeld voor mij om alsnog (voldoende) te blijven eten en drinken.
Wat voor mij helpend is geweest:
– Een dag structuur, met vaste (eet)momenten.
– Hoe vervelend ook, toch de verschillende structuren blijven proberen ondanks de angst… want die angst is “maar” een angst wat vaak helemaal nergens voor nodig hoeft te zijn.
– Ook heb ik een tijdje wanneer alles voor mij te veel was, drinkvoeding bijgenomen omdat het mij dan niet lukte om voldoende voedingsstoffen binnen te krijgen. Hierdoor kreeg ik alsnog de juiste voedingsstoffen binnen, dit is wel iets wat in overleg met een diëtiste of arts moet omdat het een medisch hulpmiddel is. Maar je hoeft je zeker niet te schamen als dit nodig is, maak het vooral bespreekbaar met een arts of diëtiste om te kijken wat mogelijkheden zijn. Mij hielp het hierbij een voor- en nadelen lijstje te maken voor mezelf, zodat ik achter mijn eigen keuze kon staan.
– Op momenten dat ik overprikkeld ben is het eten vaak ook iets lastiger, het helpt mij dan om een product te eten wat bijvoorbeeld vloeibaar is of iets dat ik al ken, dit omdat dat voor mij minder energie kost.
Het belangrijkste, blijf praten en blijf in contact. Deel hoe je je voelt, maak het bespreekbaar als je merkt dat je vastloopt. Hoe meer openheid je geeft, hoe makkelijker het wordt om de hulp te vragen & te krijgen. Je hoeft het niet alleen te doen. Je mag om hulp vragen want ook jij verdient de hulp, echt waar.
Samen sta je sterker en dat is helemaal oké!
