Blog: Leven tussen verslaving en angst

Sommige gevechten zie je niet aan de buitenkant 

Mensen zagen mij lachen, praten en soms zelfs functioneren alsof er niets aan de hand was. Maar van binnen speelde zich een compleet andere wereld af. Een wereld van angst, onzekerheid en verslaving. Een wereld die steeds kleiner werd. 

Mijnverslaving begon niet van de ene op de andere dag. Het was geen bewuste keuze om afhankelijk te worden. Het begon als iets dat hielp. Iets dat de scherpe randjes van het leven even zachter maakte. Even geen spanning. Even geen onrust. Even geen angst. 

Maar wat eerst een oplossing leek, werd langzaam een probleem op zichzelf 

De angst bleef namelijk bestaan. Sterker nog, die werd groter. Waar ik eerst gebruikte om de angst te dempen, kreeg ik uiteindelijk angst om niet te gebruiken. Mijn wereld draaide steeds meer om het vermijden van gevoelens. Ik was voortdurend bezig met overleven in plaats van leven. Het moeilijkste aan angst is misschien wel dat anderen het niet altijd begrijpen. Mensen zien niet wat er zich in je hoofd afspeelt. Ze zien niet de slapeloze nachten, de constante spanning in je lichaam of de eindeloze gedachten die maar blijven doorgaan. 

Verslaving en angst versterkten elkaar. De angst zorgde ervoor dat ik wilde vluchten. De verslaving gaf mij een tijdelijke uitweg. Maar zodra die uitweg verdween, kwam de angst harder terug dan daarvoor. Het voelde alsof ik gevangen zat in een cirkel waar geen einde aan kwam.  Toch kwam er een moment waarop ik besefte dat ik zo niet verder wilde leven.  Herstel begon niet met grote stappen. Het begon met eerlijk zijn. Eerlijk naar mezelf. Eerlijk naar de mensen om mij heen. Dat was misschien wel het spannendste wat ik ooit heb gedaan. Want als je jarenlang gevoelens hebt verstopt, voelt openheid als een sprong in het diepe.  Herstel betekent voor mij niet dat alles perfect is. Ik heb nog steeds dagen waarop angst aanwezig is. Dagen waarop oude gedachten zich laten horen. Het verschil is dat ik er nu anders mee omga. Ik hoef er niet meer voor weg te lopen.  Langzaam leerde ik dat angst niet altijd verdwijnt door ervoor te vluchten. Soms wordt het juist kleiner wanneer je het aankijkt. Stap voor stap.  Dag voor dag.  Wat ik heb geleerd, is dat herstel niet draait om nooit meer vallen. Het draait om steeds weer op te staan. Om blijven geloven dat verandering mogelijk is, zelfs wanneer je dat zelf even niet meer ziet. 

Als iemand dit leest die worstelt met angst of verslaving, dan wil ik een ding meegeven: Je hoeft het niet alleen te doen. Hulp vragen is geen teken van zwakte. Het is vaak juist het moment waarop echte kracht zichtbaar wordt 

Mijn verhaal is nog niet af. Ik ben nog steeds onderweg. Maar vandaag leef ik meer dan ik overleef. En dat is iets waarvan ik ooit dacht dat het onmogelijk was 

Soms zit de grootste overwinning niet in het verdwijnen van de angst, maar in het feit dat je ondanks die angst verder gaat 

Ed Keijzer – Ervaringsdekundige