Op latere leeftijden diagnoses krijgen
Dit is iets wat als heel erg ingewikkeld kan ervaren worden, echter komt dit wel “helaas” erg veel voor nog. Ik heb zelf ook diagnoses op latere leeftijden gekregen. Op het moment toen ik de diagnose kreeg voelde het als iets heel ergs onwerkelijk… omdat ik al jaren er mee rondliep. Het viel nooit iemand op dat ik autisme heb. Maar omdat ik in behandeling ging voor mijn eetstoornis, viel het bij mijn behandelaren op dat ik er symptomen van had. Vanuit hier werd er een diagnostiek onderzoek uitgevoerd en toen ineens had ik de diagnose ASS. Het was echt iets wat ik verschrikkelijk vond en stond er ook gewoon niet achter. Ik kreeg de diagnose toen ik ongeveer 18jaar was, wat nog vrij vroeg kan zijn.
Veel mensen hebben zichzelf aangeleerd om te kunnen maskeren. Hierdoor kan het zijn dat er symptomen niet opgemerkt worden. Omdat veel mensen vaak nog “normaal” kunnen meedraaien in de samenleving. Ondanks dit heel veel kan vragen van de desbetreffende persoon. Hierdoor kunnen vervolgens uitvallen ontstaan, zoals een burn-out (dit hoeft zeker niet altijd het geval te zijn!).
Wanneer mensen vervolgens wel opmerken dat het niet lekker gaat en hier hulp voor gaan zoeken. Kunnen er diagnoses worden gegeven zonder dat je daar eerder misschien zelf bewust van was.
Dit kan heel veel met je doen. Want waarom ineens heb je er last van? Wat gaan anderen van mij denken of vinden? Wat kan ik doen of wat wordt ervan mij verwacht nu?
Er kunnen zo veel vragen ontstaan waar jezelf soms gewoon geen antwoorden op weet. Dat is oké.
Het kan dan zeker helpend zijn om hulp te zoeken hierbij. Om te kunnen verwerken wat er mogelijk is gebeurd & om ruimte te gaan maken om te kijken wat er aangepast kan of moet worden. Ondanks alle (voor)oordelen en ondanks de aannames die mensen kunnen maken meteen. Mensen kunnen echt een heel ander beeld hebben bij een GGZ-instelling bijvoorbeeld. Omdat mensen snel een stereotype in hun hoofd halen. Dit was ook echt een hele grote angst maar ook schaamte toen er uit een gesprek bij de huisarts kwam dat ik wellicht baat zou hebben bij een behandeling bij de GGZ. Omdat ik zelf ook een beeld had, voordat ik binnenkwam bij de ggz… in mijn geval was ik ervan overtuigd dat ik niet er “ziek” genoeg uitzag voor iemand met een eetstoornis. Terwijl ik wel aan alles merkte hoe erg het mijn leven beïnvloedde. En hoe veel last ik er dus van had eigenlijk.
Het is hoe eng het ook kan zijn, soms wel helpend om uit te spreken bij bijvoorbeeld familie of vrienden wat er is. Zodat je het gevoel kan krijgen er niet alleen voor te staan. Met de hoop dat het genormaliseerd wordt dat er hulp gevraagd mag worden. Want hoe eng het ook kan zijn, het is vaak wel iets wat helpend kan zijn. Zodat je uiteindelijk ook een minder eenzaam gevoel kan ervaren.
Een diagnose op latere leeftijd kan dus gemixte gevoelens geven, zoals opluchting eindelijk duidelijkheid maar ook bijvoorbeeld rouw… want het kan ook emoties geven dat je dus zo lang hebt moeten volhouden en hebt moeten meedraaien in een samenleving wat enorm zwaar kan zijn.
Het is dus echt heel erg logisch dat het als vervelend ervaren kan worden. Maak dit ook echt bespreek want het is waarschijnlijk heel erg herkenbaar en je hoeft dat verwerkingsproces niet alleen te doen.
Liefs, Lisa
