Positief leven na verslaving, kan dat? 

Kort en bondig: ja, dat kan! 

Deze blog gaat over verslaafd raken, afkicken en het leven weer oppakken. Ik ben Katja van Riel, 56 jaar, alcoholist en bijna 9 jaar nuchter! Daar heb ik wel heel wat voor moeten doen en ook wel voor moeten laten. 

Verslaafd raken 

Je kiest er natuurlijk niet voor om verslaafd te raken. Het sluipt erin. Althans, in mijn geval. En het gebeurde ook niet zomaar; er is heel wat in mijn leven aan voorafgegaan. Ik heb een goede jeugd gehad, maar had een dominante, drinkende vader en dat heeft me ook wel gevormd. Ik heb thuis dus ook wel gezien wat alcohol kan doen en verwoesten. 

Toen ik trouwde, dacht ik het geluk te hebben gevonden. Helaas was niets minder waar. Ik kreeg twee prachtige dochters uit dat huwelijk, maar mijn ex bleek een narcist. Het huwelijk was zwaar en ik was grotendeels erg ongelukkig. Uiteindelijk besloot ik toch te scheiden en hoopte dat we dat op een normale manier konden doen. Maar nee. 

Mijn oudste dochter heeft hij meegenomen toen ze 9 was en de jongste 7. Wij hebben haar nooit meer gezien. Gebroken was ik. Kapot. Niet meer compleet. Lang verhaal kort: de pijn van het verlies wilde ik niet meer voelen. 

Ik ontdekte dat als ik wat op had, ik daar niet meer zo aan dacht. Maar we weten hoe dat gaat. Je hebt steeds meer nodig om hetzelfde gevoel te krijgen. En om te kunnen slapen. Ik ging dus steeds meer drinken om alles te dempen. En zo raakte ik zwaar verslaafd en dronk wel twaalf halve liters per dag. Zodra ik wakker werd, ging ik gewoon door met het blikje dat er nog stond van de vorige dag. Zo ging het jaren door. In die jaren was ik niet echt een moeder voor mijn jongste. Zij ging ook vroegtijdig, en in goed overleg, uit huis. 

Dat was heel dubbel. Het verdriet van haar ook te moeten missen, ook al was er wel regelmatig en goed contact. Maar ook gejubel, want ik kon ongestoord mijn bier drinken. Ik besefte natuurlijk wel dat ik niet goed bezig was en dat het misschien wel eens een probleem zou kunnen zijn. Maar ach, dacht ik: morgen stop ik. Uhuh… ja ja… nou, dat ging niet zo één, twee, drie. Ik zag aan de hand van een scène uit een film dat ik echt niet goed bezig was en dat ik nog een kind had dat me nodig had en waarvoor ik moeder wilde zijn. 

Boem! Daar was mijn omslagpunt en besloot ik af te kicken! 

Afkicken 

Ik begon bij de Stopgroep van de Brijder*. Nou, dat was helemaal niets voor mij. Je kon vijf minuten je verhaal doen en dan was de volgende aan de beurt. Ik kon daar helemaal mijn gedachten niet bij houden. In feite was ik al bezig om naar de supermarkt te gaan om bier te halen. Ik heb daar een paar weken aan meegedaan, maar het werkte niet voor mij. De hele tijd bezig zijn met gebruik en je middel leverde alleen maar trek op. Er werd daar ook voor het eerst gesproken over een opname van zes weken. Daar schrok ik van en ik verzon allerlei excuses om dat niet te hoeven doen. Mijn toen 15-jarige dochter woonde toen nog thuis. 

En toen kwam de film met de bewuste scène, mijn omslagpunt. Na het zien ervan heb ik de volgende dag meteen de Brijder gebeld en me op de wachtlijst laten zetten voor een opname. Ik heb tijdens die opname veel geleerd, onder andere dat dagbesteding erg belangrijk was en dat een aantal dingen rigoureus veranderd moesten worden. 

Dagbesteding heb ik meteen geregeld en daar kon ik na de opname direct mee beginnen. Ik deed dat bij Reakt*. Ik had het er erg naar mijn zin. Ik heb ook alles aangepakt wat de Brijder mij kon bieden aan therapieën, cursussen en trainingen. Zo heb ik de HOPP gedaan. Die heb ik niet afgemaakt, want die leek heel erg op de Stopgroep. 

De VERS-basis* en VERS 1 heb ik gedaan. De ISBA* heb ik intern gevolgd. Dat was schematherapie. Daar heb ik geleerd om automatische gedachten om te zetten naar helpende gedachten en zo mijn overtuigingen te veranderen. Ik kwam mijn toenmalige vriend tegen op de ISBA en we hebben een tijdje samengewoond. Daar ook het nodige mee meegemaakt, maar ik ben nog altijd overeind gebleven en niet teruggevallen. De trekmomenten, oftewel craving*, zijn soms ondragelijk. De kunst is dan voor mij om mezelf daarvan af te leiden. Dat deed ik door veel te kleuren, te praten met anderen, diamond painting te doen of gewoon soms letterlijk op mijn handen te zitten en het uit te zitten. 

Een trekmoment duurt ongeveer 15 tot 20 minuten, hoewel dat per persoon kan verschillen. En ze overvallen je soms als je er niet op bedacht bent. Craving vind ik echt heel erg. Het voelt bijna alsof je dronken bent. Ik heb dat een paar keer gehad en ik liep zelfs te zwalken. Ik kon het ruiken en proeven. Niet fijn. Mij helpt het om het dan uit te spreken, tegen wie dan ook. Ik voel het dan meteen weer wegzakken en ben dan trots dat ik het weer heb doorstaan. 

Zo kabbelde mijn leven een beetje voort. Ondertussen had ik ook mijn band met mijn jongste dochter weer kunnen herstellen. Onze rollen waren omgedraaid en zijn nu weer teruggekeerd naar moeder en dochter. Maar er ontbrak wel iets in mijn leven. Echte zingeving. En die vond ik. 

Brijder* – Verslavingskliniek in Alkmaar en Hoofddorp 
HOPP – Herstel Ondersteunend Persoonlijk Programma 
VERS* – Vaardigheidstraining Emotie Regulatie Stoornis 
ISBA – Intensieve Schema Behandeling Afdeling 

Werken als ervaringsdeskundige 

Ik hoorde via via van de Hoofdzaak. Daar kon ik ook cursussen doen voor mijn herstel. Daar kwam ik er ook achter dat als ik alle cursussen zou doen, ik vrijwilliger zou kunnen worden en mijn ervaringen kon gebruiken om andere mensen te helpen en ondersteunen. En niet alleen op verslavingsgebied. 

Dat was wat ik wilde. Gezegd, gedaan. Ik heb de drie cursussen met succes doorlopen om te werken als ervaringsdeskundige. Ik vind dit werk geweldig. De eerste cursus is ZOH*. Daarbij maak je aan de hand van een grafiek inzichtelijk wat je allemaal al gedaan hebt voor je herstel. En dan kijk ik er wel met trots naar en besef ik dat ik heel hard heb gewerkt. De tweede cursus is HV*. Daarin schrijf je in een verhaal wat je allemaal hebt gedaan en hoe je je daarbij voelde. De derde cursus is WME*. Daarin leer je echt je ervaringen te gebruiken voor ondersteuning en om groepen te geven. Dit is veel theorie, maar ook door middel van rollenspellen. Superinteressant. Soms heel confronterend, dat wel. 

Ik heb nu samen met een collega drie mensen die ik ondersteun en leid ondertussen met een collega drie groepen. Verder word ik ingezet om af en toe mijn herstelverhaal te delen. En als je dan terughoort wat mensen eraan hebben gehad, dan denk ik: Kat, goed bezig dame. Verder heb ik bij de Hoofdzaak de kans gehad om meerdere cursussen te doen en heb ik bij de Herstelacademie van de GGZ de WRAP* gedaan. In het jaar 2025 heb ik tien certificaten behaald! Ik ben nog nooit eerder zo trots op mezelf geweest!! Hoe mooi is dat? Ik help andere mensen, ben in verbinding, ben uit huis en werk nog steeds aan mijn eigen herstel. 

Dit is voor mij een echte win-win-win-win-win-situatie! 

Belangrijk om te weten 

• Verslaafd word je niet zomaar; het is geen keuze. Het sluipt erin (in mijn geval). 
• Vaak heeft een verslaving een onderliggend probleem. 
• Er moeten dingen rigoureus veranderen, bijvoorbeeld breken met mensen, plaatsen vermijden enzovoort. 
• Alleen afkicken is niet voldoende; ik had meer nodig dan dat om stabiel en nuchter te blijven. 
• Er zijn instanties, therapieën, trainingen en cursussen die je verder kunnen helpen. 
• Het is lang niet makkelijk. Ik moet soms nog vechten, want trek overvalt je op de meest gekke momenten.